Page 289 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 289

zgonie dziecka zostało uznane za jedną z najtrudniejszych sytuacji w pra-
cy lekarza położnika. Ani jeden respondent nie wymienił tu poronienia
spontanicznego. W komunikowaniu matce informacji o niepowodzeniu
prokreacyjnym 30% badanych czyniło to ze zrozumieniem stanu pacjent-
ki, taktem, uwzględnieniem jej kondycji psychicznej i okoliczności prze-
kazania informacji, w tym miejsca rozmowy, starając się okazać ciężarnej
wsparcie. 23% lekarzy stwierdziło, iż podeszło do sprawy profesjonalnie,
czyli przyjęło postawę specjalisty znającego się na rzeczy. 19% respon-
dentów ukierunkowywało pacjentkę na przyszłość, zwłaszcza planowaną
diagnostykę przyczyn niepowodzenia. 15% badanych nie miało doświad-
czenia w komunikowaniu takich informacji. 72% lekarzy przekazało in-
formację o śmierci dziecka osobiście. Pozostali zwracali się o pomoc do
bardziej doświadczonych pracowników oddziału, najczęściej ordynatora.
W określeniu rodzaju odpowiedzialności ciężarnej za wystąpienie poro-
nienia samoistnego 31% lekarzy stwierdziło, iż matka nie ponosi żadnej
odpowiedzialności, natomiast 37% badanych uznało, że ponosi ją w ni-
skim stopniu. Żaden z lekarzy nie obciążył matki pełną odpowiedzialno-
ścią. 80% respondentów wyrażało konieczność przeprowadzenia rozmów
z ciężarną w niepowodzeniu prokreacyjnym. 49% lekarzy potwierdziło
pozytywne ustosunkowanie emocjonalne do rodziców po stracie. 38%
koncentrowało w takich sytuacjach uczucia na sobie, w mniejszym stop-
niu na matce. Jedynie 4% badanych przyznało się do negatywnego od-
niesienia emocjonalnego względem pacjentki. W komunikacji z matką
po poronieniu dziecka 64% respondentów jako najbardziej odpowiednią
reakcję lekarza wskazało wsparcie psychiczne i niesienie ulgi. Na drugim
miejscu (23%) typowano pocieszanie. 11% lekarzy opowiedziało się za
szczególnie rozumianym pełnym profesjonalizmem, ograniczającym się
do konsultacji lekarskiej bez odniesień emocjonalnych. Pośród metod
radzenia sobie z negatywnymi uczuciami do ciężarnej matki 25% bada-
nych wymieniło próbę zrozumienia i wspierania pacjentki. 21% uznało
profesjonalizm za najbardziej adekwatną reakcję. 13% starało się odwró-
cić uwagę pacjentki od cierpienia. 11% podjęło próbę złożenia z siebie
odpowiedzialności (odbarczenia). 6% lekarzy przyznało się do postawy