Page 293 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 293

gotowanie zarówno osieroconych, jak i samego ciała oraz przeznaczenie
wystarczającej ilości czasu na pożegnanie. Położne powinny służyć radą
w sposób taktowny, dyskretny i nienarzucający się, uwzględniać zróż-
nicowanie postaw osieroconych par, inspirować do przygotowania wy-
prawki dla dziecka i wspólnego złożenia jej do trumny razem z ciałem,
zachęcać do pożegnania ze zmarłym i sporządzenia z tego spotkania
pamiątek. Dyrektorzy szpitali winni rozważyć urządzenie specjalnego
pokoju pożegnań, w którym rodzice bez pośpiechu mogliby w intym-
nej atmosferze pożegnać dziecko, złożyć jego ciało do urny lub trum-
ny, odmówić modlitwę wraz z kapelanem, trwać w ciszy ze zmarłym.
Rodzice mają prawo otrzymać pełną dokumentację medyczną hospi-
talizacji pacjentki wraz objaśnieniem jej zawartości i używanych w niej
zawiłych pojęć medycznych. Obowiązkiem personelu jest informowa-
nie roniących o zagwarantowanym im przez prawodawcę uprawnieniu
do pochowania zwłok dziecka, także wówczas, gdy jego płeć pozostaje
nieustalona, oraz udzielenie niezbędnej pomocy w dopełnieniu wszel-
kich formalności. Osieroconym, którzy zrezygnowali z wyprawienia
pochówku, koniecznie należy zapewnić sposobność zmiany podjętej
decyzji. Niemożliwym do wypełnienia przez nikogo innego zadaniem
lekarza jest uwolnienie rodziców od bezpodstawnego samoobwiniania
się o śmierć dziecka. Tylko lekarz swoim autorytetem, uwiarygodnia-
nym posiadanymi kwalifikacjami i renomą, może przekonująco wyja-
śnić specyfikę etiologii poronień samoistnych, w większości przypad-
ków nieznanej i niezawinionej przez rodziców. To nieocenione wsparcie
lekarza pozwala rodzicom prawidłowo rozpocząć i przeżyć czas żałoby.
Bez nieodzownego wyjaśnienia fundamentu wydarzenia poronienia,
a więc zazwyczaj niemożności określenia jego przyczyn, osieroceni
mogą popaść w błędne koło samooskarżeń i przewlekłą depresję kli-
niczną. Personel medyczny powinien kilkakrotnie powtarzać roniącej
i jej najbliższym zalecenia lekarskie podczas pobytu matki w szpitalu,
a także rekomendacje dla okresu poszpitalnego. Wymagają tego proble-
my z koncentracją i stan dezorientacji, których pacjentka doświadcza.
Wskazane jest, aby lekarz prowadzący dotychczas ciążę, niekoniecznie