Page 285 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 285

w wieloosobowych pokojach, zadając najbardziej intymne pytania na
głos i oczekując odpowiedzi w obecności innych kobiet. Salowe zanie-
dbują swoje obowiązki związane z utrzymaniem na oddziale właści-
wego poziomu higieny, przykładowo nie wynosząc basenów i zmusza-
jąc leżące ciężarne do znoszenia przykrych zapachów. Pacjentki czują
się upokarzane i bezbronne wobec ich nieznośnego zachowania. Stan
emocjonalny czyni roniące kobiety uległymi względem lekarza i nie-
zdolnymi do sprzeciwu wobec depersonalizującego i uprzedmiatawia-
jącego traktowania przez personel medyczny zarówno ich samych, jak
i ronionych dzieci. Bierność matek może być stymulatorem intensyfi-
kującym wzrost agresywnych zachowań pracowników szpitala .
67

67 Por. K. Kolska, Jak pani może mówić o dziecku, dz. cyt., s. 11, 14, 17–19; A. Petit,
I nagle Pan Bóg to dziecko wziął, dz. cyt., s. 23–25, 27–28; E. NN., Dwa dni Ewy Edwards,
w: Poronienie. Zrozumieć rodziców po stracie, dz. cyt., s. 58; E. Wyka, Tak trudno zobaczyć
w nas cierpiących rodziców, w: Poronienie. Zrozumieć rodziców po stracie, dz. cyt., s. 83,
86; I. Barton-Smoczyńska, Adaptacja kobiet po śmierci dziecka poczętego, dz. cyt., s. 115,
118; B. Chazan, Lekarz wobec poronienia, dz. cyt., s. 138–140; tenże, Nieudane rodziciel-
stwo – współczucie dla rodziców, szacunek dla ciała dziecka, dz. cyt., s. 212; H. Olasińska,
Radości i dramaty, dz. cyt., s. 147–148, 152–153; M. Keirse, B. Spitz, A. Vandermeulen,
Jak sobie radzić z poronieniem, dz. cyt., s. 18–22; J. Łuczak-Wawrzyniak, M. Czarnec-
ka, A. Bukowska, Strata dziecka – różne perspektywy postrzegania tego doświadczenia,
dz. cyt., s. 50–52; M. Bronka, K. Gościcka-Kmieć, M. Nagórko, J. Zaleska-Skup, Ronić po
ludzku – warunki ronienia w polskich szpitalach oraz postulaty ich zmian, w: Przegrane
narodziny. Strata ciąży w aspekcie psychologicznym, socjologicznym, medycznym i etycz-
nym, dz. cyt., s. 83–89; P. Guzdek, Psychospołeczne determinanty organizacji pogrzebu
dziecka zmarłego na skutek poronienia klinicznego, dz. cyt., s. 111–112; D. Kornas-Biela,
Niespełnione macierzyństwo: psychologiczna sytuacja matek po poronieniu, w: Oblicza
macierzyństwa, red. taż, Lublin: Redakcja Wydawnictw KUL, 1999, s. 191–194; J. Furgał,
Etyczne i kulturowe aspekty pożegnania z dzieckiem, w: Przegrane narodziny. Strata cią-
ży w aspekcie psychologicznym, socjologicznym, medycznym i etycznym, dz. cyt., s. 135;
M. Trąbińska-Haduch, H. Kulczycka, Anioł przy moim łóżku, w: Przegrane narodziny.
Strata ciąży w aspekcie psychologicznym, socjologicznym, medycznym i etycznym, dz.
cyt., s. 182–183; S. Kędziora, H. Kędziora, E. Sibińska, J. Błaszczyk, Postępowanie psycho-
logiczne wobec pacjentek po utracie ciąży, „Biuletyn Wojskowej Akademii Medycznej” 36:
1993 nr 1/4, s. 61–62. Wskazane zarzuty wobec postaw personelu medycznego znadują
potwierdzenie w doświadczeniach autora pracy, współpracującego z rodzicami po poro-
nieniu w organizacji pochówku ciał utraconych dzieci.