Page 291 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 291

diagnostyczno-terapeutycznym, ale większe zaangażowanie emocjonal-
ne, wyższa wrażliwość i zdolność empatii dla rodziców, którzy utracili
dziecko w okresie pre- i perinatalnym, w porównaniu z analizowaną gru-
pą lekarzy bez niepowodzeń prokreacyjnych we własnym życiu rodzin-
nym. Wyniki badań Szymańskiej ukazują złożony charakter komunikacji
lekarza z roniącą pacjentką i jej bliskimi .
69
Jednym z najistotniejszych zadań, jakie przedkłada się personelo-
wi medycznemu w nawiązaniu właściwego kontaktu z roniącymi, jest
prowadzenie dialogu z obojgiem rodziców. Ograniczanie się do prze-
kazywania koniecznych informacji wyłącznie kobiecie zwiększa jej nie-
uzasadnione poczucie winy względem ojca dziecka i stawia ją w roli
pośrednika wobec męża, któremu niejako musi się wytłumaczyć z za-
istniałej sytuacji. Traktowanie rodziców jako równorzędnych uczestni-
ków poronienia, podejmowanie wspólnego dialogu z małżonkami po-
maga roniącym w okazywaniu sobie wzajemnego wsparcia, znalezieniu
zdrowych sposobów przezwyciężenia sytuacji stresowej, uczy rozmowy
o śmierci dziecka, pozwala przeżyć poronienie jako wydarzenie rodzin-
ne, gwarantuje jasną i przejrzystą komunikację z personelem szpitala.
Istotną rolę odgrywa komunikacja niewerbalna, zwłaszcza wykonywa-
ne gesty i milczące towarzyszenie, dające osieroconym większe wsparcie
niż rozmyślnie formułowane pocieszenia. Niebagatelne znaczenie ma
postawa wsłuchiwania się w to, co mówią rodzice, zaspokojenie ich po-
trzeby rozmowy o doświadczanym poronieniu, nieodwracanie uwagi
od śmierci dziecka i niekoncentrowanie jej na pobocznych tematach.
Ważny jest kontakt wzrokowy lekarza z pacjentką. Personel winien wy-
kazać dostosowane do danych okoliczności zainteresowanie, postawę
szacunku, empatii i życzliwości, lecz bez nadmiernej ingerencji w prze-
życia roniących. Po ustaleniu jednoznacznej diagnozy nieodzowne jest

69 Por. M. Szymańska, Postawa lekarza wobec niepowodzeń położniczych, Białystok:
Trans Humana Wydawnictwo Uniwersyteckie, 2008, s. 43–173. Zob. także: taż, Postawa
lekarza w sytuacji niepowodzenia położniczego – aspekt zachowaniowy, „Perinatologia,
Neonatologia i Ginekologia” 2011 nr 4 z. 2, s. 101–105; taż, Postawa lekarza wobec pa-
cjentek po niepowodzeniu położniczym w zależności od miejsca zamieszkania lekarza,
„Perinatologia, Neonatologia i Ginekologia” 2011 nr 4 z. 4, s. 202–205.