Page 288 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

288 Rozdział 3

Magdalena Szymańska przeprowadziła w latach 2002–2006 badania
postaw 164 lekarzy ginekologów wobec strat prokreacyjnych. W założe-
niu autorka dążyła do określenia charakterystyk postaw lekarzy ujawnia-
nych zarówno w ich pracy zawodowej wobec pacjentek z niepowodze-
niami położniczymi, jak również wobec strat własnych dzieci w okresie
pre- i perinatalnym. Badaczka starała się wykazać różnice, względnie
podobieństwa w ustosunkowaniu się do pacjentek i stopniu zaangażo-
wania w procedurę leczniczą pomiędzy lekarzami mającymi w życiory-
sie doświadczenie osobistej straty dziecka a lekarzami, którzy nie prze-
żyli utraty swojego dziecka w prenatalnym i okołoporodowym stadium
jego rozwoju. W grupie badanych 40 lekarzy ginekologów (23%), w tym
13 kobiet i 27 mężczyzn, miało osobiste doświadczenie niepowodzenia
położniczego. Żaden z nich nie przeprowadził aborcji na własnym dziec-
ku. Część borykała się z problem niepłodności małżeńskiej. Niektórzy
poddali się metodzie zapłodnienia pozaustrojowego, w poszczególnych
przypadkach bezskutecznie. Uzyskane przez autorkę wyniki pozwalają
spojrzeć na stratę pacjentki tym razem oczyma lekarza oddziału położ-
niczego lub patologii ciąży. 66% ogółu badanych miało poczucie satys-
fakcji z relacji z pacjentką po poronieniu. 20% ginekologów wskazywało
na trudności w komunikacji z ciężarną, wynikające z braku zaufania ze
strony pacjentki, problemów egzystencjalnych matki, braku wystarczają-
cej ilości czasu na kontakt z ciężarną, złej organizacji pracy na oddziale
lub nieskuteczności leczenia. 71% lekarzy wysoko oceniło swoje zaanga-
żowanie w proces diagnostyczno-terapeutyczny. 14% uznało je za prze-
ciętne, kolejne 9% oceniło jako niskie. W opinii lekarzy najtrudniejszym
niepowodzeniem położniczym dla pacjentki i ginekologa jest śmierć
okołoporodowa. Żaden badany nie wskazał poronienia naturalnego w tej
kategorii. Podobnie przekazanie informacji matce o okołoporodowym

M. Czarnecka, A. Bukowska, Strata dziecka – różne perspektywy postrzegania tego do-
świadczenia, dz. cyt., s. 50–52; H. Olasińska, Radości i dramaty, dz. cyt., s. 147–148,
152–153; P. Guzdek, Psychospołeczne determinanty organizacji pogrzebu dziecka zmar-
łego na skutek poronienia klinicznego, dz. cyt., s. 112; P. Kieniewicz, Moralny obowiązek
pogrzebania ciała ludzkiego wobec śmierci dziecka przed narodzinami, „Roczniki Teolo-
gii Moralnej” 59: 2012 t. 4, s. 201–202.