Page 287 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 287

nalizm i nie przenosić emocji na kolejnych pacjentów, kiedy w danym
dniu pracy straty jednych ciężarnych przeplatają się z radością innych,
cieszących się z prawidłowego rozwoju prenatalnego ich dzieci, a także
z postawami matek niewyrażającymi zgody na zaistniałą ciążę. Lekarz
prowadzący ciążę, doświadcza poczucia bezradności wobec niepowo-
dzenia prokreacyjnego. Analizuje swoje postępowanie, śledzi popraw-
ność interpretacji wyników badań wykonanych w toku ciąży. Rozważa,
czy uczynił wszystko, co było możliwie, by zapobiec poronieniu. Czasami
zachowanie roniących kobiet prowokuje negatywne postawy personelu,
zwłaszcza w sytuacjach stosowania na oddziale patologii ciąży używek
przez matki zagrożone poronieniem. Raniące pacjentów zachowania po-
łożnych i lekarzy mogą także wynikać z rutyny powodowanej znaczną
liczbą niepowodzeń prokreacyjnych na oddziałach położniczych, poczu-
cia bycia obwinianym przez rodziców za poronienie, światopoglądu osób
należących do zespołu asystującego przy dokonywaniu aborcji, kon-
centracji personelu na fizjologicznym stanie ciąży, ograniczania swoich
kompetencji tylko do opieki medycznej z pominięciem udzielania wspar-
cia psychicznego pacjentkom, utożsamiania profesjonalizmu z fachową
konsultacją medyczną wykluczającą okazywanie uczuć, uruchamianych
przez członków personelu mechanizmów obronnych, którymi chro-
nią się przed uczuciowym zaangażowaniem w każdą sytuację kliniczną
z obawy o własną wytrzymałość psychiczną, osobistego przekonania le-
karza, iż matka przez swoje zaniedbania lub nieodpowiedzialny styl życia
przyczyniła się do utraty dziecka. Dla postaw niektórych położnych i pie-
lęgniarek pewne znaczenie może mieć również status społeczny roniącej
matki. Nie można wykluczyć zwykłej niechęci, braku życzliwości, zło-
śliwości, konfliktowej osobowości, lekceważącego podejścia do obowiąz-
ków, niskiego poziomu kultury osobistej poszczególnych pracowników
szpitala .
68
68 Por. D. Kornas-Biela, Niespełnione macierzyństwo: psychologiczna sytuacja ma-
tek po poronieniu, dz. cyt., s. 192–194; K. Kolska, Jak pani może mówić o dziecku, dz.
cyt., s. 16; I. Barton-Smoczyńska, Adaptacja kobiet po śmierci dziecka poczętego, dz. cyt.,
s. 117–118; B. Chazan, Lekarz wobec poronienia, dz. cyt., s. 140; M. Keirse, B. Spitz,
A. Vandermeulen, Jak sobie radzić z poronieniem, dz. cyt., s. 21; J. Łuczak-Wawrzyniak,