Page 294 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

294 Rozdział 3

doraźnie sprawujący opiekę nad pacjentką na oddziale położniczym,
wyznaczył termin wizyty kontrolnej, aby w krótkim okresie po poro-
nieniu zweryfikować stan zdrowia fizycznego i psychicznego pacjentki,
przekazać zalecenia odnoszące się do współżycia seksualnego i rozwiać
wątpliwości dotyczące stosownego czasu podjęcia realizacji dalszych
planów prokreacyjnych. Personel medyczny w kontaktach z roniącymi
winien być wspierany przez zatrudnionego na oddziale psychologa oraz
kapelana szpitalnego, aby rodzice mogli uzyskać profesjonalną i kom-
pleksową pomoc medyczną, psychologiczną i duchową. Przed kapłana-
mi stoi zadanie uwrażliwiania personelu szpitala na potrzeby religijne
rodziców, aby ten ułatwiał kontakt roniących z kapelanem, szanował ich
światopogląd i pragnienie ochrzczenia dzieci żywo urodzonych, które
wkrótce po porodzie umierają. Psychologowie oprócz interwencji kry-
zysowej powinni wyposażyć rodziców w adresy grup wsparcia działają-
cych najbliżej ich miejsca zamieszkania .
70
70 Por. I. Barton-Smoczyńska, Adaptacja kobiet po śmierci dziecka poczętego, dz. cyt.,
s. 119–121; M. Bronka, K. Gościcka-Kmieć, M. Nagórko, J. Zaleska-Skup, Ronić po ludz-
ku – warunki ronienia w polskich szpitalach oraz postulaty ich zmian, dz. cyt., s. 83–89;
K. Kolska, Jak pani może mówić o dziecku, dz. cyt., s. 15–16; A. Petit, I nagle Pan Bóg to
dziecko wziął, dz. cyt., s. 24, 31–35, 42, 53, 75; B. Chazan, Lekarz wobec poronienia, dz.
cyt., s. 139–142; tenże, Nieudane rodzicielstwo – współczucie dla rodziców, szacunek dla
ciała dziecka, dz. cyt., s. 211–214; H. Olasińska, Radości i dramaty, dz. cyt., s. 149–150;
M. Keirse, B. Spitz, A. Vandermeulen, Jak sobie radzić z poronieniem, dz. cyt., s. 19, 60–61,
64–68; J. Łuczak-Wawrzyniak, M. Czarnecka, A. Bukowska, Strata dziecka – różne per-
spektywy postrzegania tego doświadczenia, dz. cyt., s. 50–52; P. Guzdek, Psychospołeczne
determinanty organizacji pogrzebu dziecka zmarłego na skutek poronienia klinicznego,
dz. cyt., s. 112–114; D. Kornas-Biela, Niespełnione macierzyństwo: psychologiczna sytuacja
matek po poronieniu, dz. cyt., s. 194–195; taż, Potrzeby rodziców po stracie dziecka w okre-
sie okołoporodowym, w: Z zagadnień psychologii prokreacyjnej, red. E. Bielawska-Batoro-
wicz, D. Kornas-Biela, Lublin: Redakcja Wydawnictw KUL, 1992, s. 68–74; J. Furgał, Etyczne
i kulturowe aspekty pożegnania z dzieckiem, dz. cyt., s. 135–138; M. Jodłowska-Sowińska,
Rola położnej w opiece nad kobietą roniącą, „Położna. Nauka i Praktyka” 15: 2011 nr 3,
s. 43–46; A. Mach, A. Nowacka, E. Dmoch-Gajzlerska, Rola i zadania położnej w opiece
nad ciężarną zagrożoną poronieniem, „Położna. Nauka i Praktyka” 26: 2014 nr 2, s. 34–37;
M. Chrzan-Dętkoś, Utrata dziecka w okresie okołoporodowym – dobre praktyki szpitalne
w opiece nad matką, dz. cyt., s. 27, 29–30; I. Barton-Smoczyńska, Metoda pięciu kroków.
Przekazywanie informacji o śmierci dziecka lub chorobie dziecka w czasie ciąży – komu-