Page 281 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 281

cych do tłumienia negatywnych emocji i uczuć, zaprzeczania i wyparcia
straty, samoobwiniania i oskarżania innych, a w rezultacie odmówienia
sobie prawa do opłakiwania utraconego dziecka w obliczu kontestujących
zasadność żałoby postaw pracowników szpitala. Po szóste, postawa perso-
nelu kształtuje w roniących obraz społecznego nastawienia do niepowo-
dzenia położniczego. Zachowania zespołu oddziału szpitalnego są pierw-
szymi reakcjami społecznymi na utratę dziecka i decyzję wyprawienia
jego pogrzebu, jakich rodzice doświadczają. Po siódme, personel medycz-
ny jest zobowiązany do informowania rodziców o możliwości pożegnania
się z ciałem dziecka i organizacji pogrzebu, czyli zapoznania roniących
z przysługującymi im uprawnieniami. Po ósme, postawa personelu de-
cyduje o tym, czy rodzice będą mogli skoncentrować się na pożegnaniu
z dzieckiem, własnych przeżyciach i więzi małżeńskiej, czy będą zmuszeni
rozwiązywać sytuacje konfliktowe na oddziale, wynikające z odmowy wy-
dania ciała zmarłego i dokumentacji niezbędnej do sporządzenia aktów
stanu cywilnego bądź niezapoznania rodziców z sytuacją prawną ronią-
cych w przypadku martwego urodzenia dziecka. Obowiązujące obecnie
standardy postępowania z pacjentką po poronieniu znajdą przełożenie
w praktyce szpitalnej jedynie przy pełnej ich akceptacji ze strony perso-
nelu medycznego oraz przychylnym zastosowaniu na oddziałach położni-
czo-ginekologicznych .
65
Pomimo tak znaczącej roli zespołu medycznego w kształtowaniu
postaw osób osieroconych względem wydarzenia poronienia, zmarłe-
go dziecka i jego pogrzebu rodzice informują opinię publiczną poprzez
portale społecznościowe i publikacje książkowe o licznych przykładach
niewłaściwego, niekiedy wręcz nagannego zachowania pracowników

65 Por. I. Barton-Smoczyńska, Rozwój więzi psychologicznej między matką a dziec-
kiem w ciąży prawidłowej i powikłanej, dz. cyt., s. 82; taż, Metoda pięciu kroków. Przeka-
zywanie informacji o śmierci dziecka lub chorobie dziecka w ciąży – komunikacja z cię-
żarną pacjentką, „Życie i Płodność” 2009 nr 4, s. 44; P. Guzdek, Psychospołeczne deter-
minanty organizacji pogrzebu dziecka zmarłego na skutek poronienia klinicznego, dz. cyt.,
s. 109–111; D. Kornas-Biela, Pedagogika prenatalna. Nowy obszar nauk o wychowaniu,
dz. cyt., s. 32; K. Sikora, Reakcje kobiet po stracie ciąży oraz zachowania partnerów, dz.
cyt., s. 41; M. Chrzan-Dętkoś, Utrata dziecka w okresie okołoporodowym – dobre praktyki
szpitalne w opiece nad matką, „Ginekologia Praktyczna” 105: 2010 nr 2 vol. 18, s. 27–29.