Page 280 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

280 Rozdział 3

2. Rola personelu medycznego w doświadczaniu przez rodziców
poronienia
Autorzy prezentujący zagadnienie społecznych odniesień wobec poro-
nienia samoistnego są zgodni w ocenie wysokiego i bezpośredniego wpły-
wu jakości opieki szpitalnej i postaw personelu medycznego na przebieg
procesu żałoby rodziców w niepowodzeniu prokreacyjnym, siłę reakcji
psychologicznych roniących na utratę dziecka, liczbę ujawnianych symp-
tomów zespołu stresu pourazowego (PTSD) i głębokość doświadczane-
go przez nich żalu. W poszczególnych przypadkach wsparcie ze strony
zespołu oddziału położniczego może okazać się bardziej decydujące dla
kondycji psychicznej rodziców od pomocy udzielonej przez najbliższą ro-
dzinę osieroconych. Odpowiedzialność personelu, w tym położnej i leka-
rza sprawujących opiekę nad roniącą matką, za stan psychiczny rodziców
opuszczających szpital po prenatalnej stracie dziecka jest bezdyskusyjna
i naznaczona dalekosiężnymi konsekwencjami. Wypływa ona, po pierw-
sze, z pełnionej przez personel medyczny zobowiązującej roli informowa-
nia rodziców o wynikach badań diagnostycznych, stwierdzających lub po-
twierdzających śmierć dziecka. Po drugie, członkowie personelu wykonu-
ją (lub towarzyszą w ich przeprowadzaniu) badania i zabiegi wymagające
zachowania intymności pacjentki, rozstrzygające o losach ciąży i kończące
poronienie, zwłaszcza niezwykle dotkliwą dla psychiki rodziców indukcję
porodu. Po trzecie, stan emocjonalny czyni roniących nierzadko bezrad-
nymi wobec zachowań i decyzji personelu oraz wdrożonych procedur
diagnostyczno-terapeutycznych. Po czwarte, pracownicy oddziału położ-
niczego mają bezpośrednią styczność ze zwłokami i to od ich światopoglą-
du, kultury zawodowej i osobistej wrażliwości zależy sposób traktowania
ciał dzieci poronionych oraz ukazywania ich rodzicom. Po piąte, ronią-
cy już na oddziale szpitalnym doświadczają procesu żałoby. Mogą wejść
w ten proces pozytywnie poprzez reakcje konstruktywne, dzięki przychyl-
nemu nastawieniu personelu, uznaniu przez niego wagi poniesionej straty
i zasadności przeżywanego smutku, a tym samym doświadczeniu przez
rodziców społecznej akceptacji opłakiwania zmarłego. Negatywna posta-
wa personelu skutkuje intensyfikacją reakcji destruktywnych, prowadzą-