Page 279 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 279

w tym samym bądź zbliżonym tygodniu ciąży. Wiek ciąży nie jest zatem
istotnym kryterium, w oparciu o które można by przewidywać rodzaj po-
stawy i następowej reakcji psychologicznej rodziców. Więź prenatalna nie
wyczerpuje wszystkich czynników modelujących postawy rodzicielskie
w poronieniach samoistnych. Mimo że jest to niezwykle ważna determi-
nanta postawotwórcza, duży wpływ mają również dojrzała osobowość,
cechy charakteru osieroconych, integracja psychiczna, charakterystyczne
dla rodziców sposoby rozwiązywania problemów stresogennych. Zasad-
nicze znaczenie należy także przypisać jakości więzi małżeńskiej, oko-
licznościom ronienia i historii położniczej małżonków. Wcześniej prze-
byte poronienia dystansują matkę od obecnie noszonego dziecka, obni-
żają intensywność przywiązania rodzicielskiego w obawie przed kolejną
stratą i związanym z nią cierpieniem. Dotyczy to zwłaszcza kobiet, które
ponownie zaszły w ciążę w okresie krótszym niż 9 miesięcy od poronie-
nia. Postawa zachowawcza jest rezultatem zbyt wczesnych dla kondycji
psychicznej matki starań o nowe poczęcie i w konsekwencji przerwania
żałoby po utraconym dziecku, która w prawidłowym przebiegu powinna
zostać domknięta w ciągu roku. Istotną rolę w formowaniu odniesień ro-
dziców wobec utraconego dziecka i podjęciu przez nich decyzji o wypra-
wieniu jego pogrzebu odgrywają również jakość opieki medycznej w pla-
cówce szpitalnej, w której dochodzi do zakończenia poronienia, postawy
personelu medycznego względem niepowodzeń prokreacyjnych, ronią-
cych i samego dziecka prenatalnego oraz postawy osób ze środowiska
rodziców, w tym rodziny poszerzonej, i udzielone przez nich wsparcie
społeczne lub jego całkowity brak .
64

64 Por. E. Bielawska-Batorowicz, Strata ciąży i jej następstwa dla kobiety, stosunku do
macierzyństwa, relacji z partnerem i kolejnym dzieckiem, dz. cyt., s. 26–27; taż, Psycho-
logiczne aspekty prokreacji, dz. cyt., s. 148; taż, Determinanty spostrzegania dziecka przez
rodziców w okresie poporodowym, dz. cyt., s. 11–16; D. Kornas-Biela, Pedagogika prena-
talna. Nowy obszar nauk o wychowaniu, dz. cyt., s. 32; I. Barton-Smoczyńska, Rozwój
więzi psychologicznej między matką a dzieckiem w ciąży prawidłowej i powikłanej, dz.
cyt., s. 81–82; taż, Adaptacja kobiet po śmierci dziecka poczętego, dz. cyt., s. 112–113,122;
B. Chazan, Lekarz wobec poronienia, dz. cyt., s. 139; K. Sikora, Reakcje kobiet po stracie
ciąży oraz zachowania partnerów, „Ginekologia i Położnictwo” 33: 2014 nr 3, s. 44–48.