Page 296 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie
P. 296

296    Rozdział 3



                  9.   Umieść osieroconą matkę na sali bez pacjentek w ciąży, niech nie
                      słucha bicia serca innych dzieci w czasie badania KTG i opowieści
                      o radosnym oczekiwaniu.
                10.   Pozwól rodzicom pożegnać się z dzieckiem zgodnie z własnym su-
                     mieniem. Poinformuj o prawie pochówku, o tym, co się stanie z cia-
                     łem dziecka. Pomóż zgromadzić pamiątki po dziecku (zdjęcia USG,
                     zapis tętna dziecka, odcisk stópek, zdjęcie dziecka)” .
                                                                      72
                    W zakresie komunikacji położnej z roniącymi Stowarzyszenie po-
                stuluje zachowanie poniższych standardów:
                „1.     Komunikaty powinny być naturalne i autentyczne.
                 2.   Należy zwrócić się twarzą do pacjentki.
                 3.   W trakcie gdy mówi, nie zajmować się niczym innym.
                 4.   Pokazać, że jest się tutaj po to, aby wysłuchać.
                 5.   Słuchać  uważnie, zwracając  uwagę  na  słowa,  których  używa  pa-
                      cjentka, określając swoje dziecko.
                 6.   Jeśli nie wiesz, co powiedzieć, powiedzieć po prostu »jest mi przykro«.
                 7.   Jeśli się jest na to gotową, spytać jak można pomóc” .
                                                                       73
                    Uprzednio cytowana Magdalena Szymańska zrealizowała w  latach
                2004–2008 projekt badawczy analizujący ocenę przygotowania środo-
                wiska lekarskiego do komunikacji z pacjentką i jej rodziną w niepowo-
                dzeniach prokreacyjnych wyrażaną przez lekarzy ginekologów oraz ich
                samoocenę posiadanych kompetencji komunikacyjnych w tym zakresie.
                Badaniami objęła 164 ginekologów biorących udział w różnych formach
                dokształcania podyplomowego. Otrzymane wyniki są wysoce sugestyw-
                ne. 90% badanych uznało, iż środowisko lekarskie nie jest w ogóle lub jest
                w niewystarczającym stopniu przygotowane do komunikacji interperso-
                nalnej z rodzicami w niepowodzeniach położniczych. 10% respondentów
                udzieliło  odpowiedzi  przeciwnej,  oceniając  przygotowanie  środowiska
                medycznego jako wystarczające. 65% lekarzy negatywnie oceniło wła-
                sne kompetencje komunikacyjne, uznając, że nimi nie dysponuje. 35%


                    72  M. Bronka, K. Gościcka-Kmieć, M. Nagórko, J. Zaleska-Skup, Ronić po ludzku –
                warunki ronienia w polskich szpitalach oraz postulaty ich zmian, dz. cyt., s. 88–89.
                    73  M. Trąbińska-Haduch, H. Kulczycka, Anioł przy moim łóżku, dz. cyt., s. 181–182.
   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301