Page 299 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 299

ra. Zakończenie poronienia interwencją chirurgiczną (łyżeczkowaniem
lub aspiracją) wyklucza kontakt z kompletnymi zwłokami, gdyż zostają
one w trakcie zabiegu rozczłonkowane. Koniecznie winno się odstąpić od
praktyki pokazywania rodzicom, zwłaszcza matce, martwo urodzonego
dziecka podczas porodu na bloku porodowym. Cały kontekst trwającego
porodu i warunki sali porodowej tworzą najbardziej niesprzyjające oko-
liczności pożegnania. Ciężkie doświadczenia psychiczne związane z po-
rodem martwego dziecka i zmęczenie rodziców jednoznacznie domagają
się przełożenia go na inny stosowny moment, gdy rodzice nabiorą sił fi-
zycznych i psychicznych, a samo spotkanie będzie można właściwie przy-
gotować. Pierwszym krokiem w jego organizacji jest rozmowa z rodzica-
mi dotycząca ich oczekiwań odnośnie do przebiegu i formy pożegnania.
Ciało dziecka należy obmyć i złożyć w pieluszce, serwecie chirurgicznej
lub ubrać w ubranka przyniesione przez rodziców, jeśli to możliwe. W za-
leżności od nastawienia osieroconych pewne wady anatomiczne i znie-
kształcenia sylwetki powinno się subtelnie zakryć. Jeżeli rodzice pragną
je zobaczyć, należy z delikatnością i taktem je pokazać i opatrzyć komen-
tarzem. Niezwykle istotną kwestią jest zaproponowanie matce, aby sama
ubrała i złożyła dziecko do trumny wraz z pamiątkami, którymi rodzice,
rodzeństwo i dziadkowe pragną je obdarzyć. Istotne jest stworzenie kli-
matu intymności i rodzinności, przede wszystkim dzięki używanej przez
położną terminologii potwierdzającej tożsamość rodzicielską roniących
i godność osobową dziecka, podkreślającej ich wzajemną bliskość, pozy-
tywne uczucia rodzicielskie, akcentującej wytrwałą obecność rodziców
przy dziecku, przykładowo: „Kochanie, Twoi dzielni rodzice pragną Cię
zobaczyć”; „Mamusia i tatuś przyszli pożegnać się z Tobą”; „Proszę wziąć
maleństwo w ramiona”. Coraz częściej zachęca się osieroconych do zgro-
madzenia pamiątek po zmarłym, nie tylko z okresu ciąży, jak zdjęcia USG
czy zapisy KTG, ale także z pożegnalnego spotkania. Roniący zazwyczaj
nie wiedzą, jak utrwalić pożegnanie. Inspiracje położnych mogą okazać się
bardzo pomocne. Osobista wrażliwość rodziców podpowie im właściwe
środki wyrazu. Niektórzy sporządzają odcisk stopy dziecka, inni pragną
zachować kosmyk jego włosów. Stowarzyszenie Rodziców po Poronieniu