Page 300 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

300 Rozdział 3

upowszechnia praktykę wykonania wspólnej fotografii ze zmarłym przy
zachowaniu przyjętych kanonów estetyki. Pożegnanie z utraconym dziec-
kiem, zazwyczaj poprzedzające pogrzeb, jest i powinno być wydarzeniem
rodzinnym. Rodzice sami rozważą, czy rodzeństwo i dziadkowie zmarłego
są gotowi wziąć w nim udział .
76
Oddolne inicjatywy zorganizowanych grup rodziców po stracie,
którzy doświadczyli negatywnych postaw personelu medycznego w nie-
powodzeniu położniczym (jak również bez takich doświadczeń), zaan-
gażowanie samych dyrektorów szpitali, lekarzy i położnych dostrzegają-
cych istotną rolę jakości opieki medycznej i wsparcia psychologicznego
udzielonego przez personel oddziału szpitalnego w procesie zdrowienia
rodziców tracących dzieci w okresie pre- i perinatalnym, działalność in-
stytucji pro-life, pracowników urzędów stanu cywilnego, dziennikarzy,
duchownych, samorządowców i lokalnych polityków w ostatnich latach
doprowadziły do zasadniczych zmian dotychczas nieprzychylnych ro-
niącym szpitalnych procedur postępowania z ciężarną matką i ciałem
poronionych dzieci oraz wdrożenia unormowań prawnych zezwalają-
cych na organizację pogrzebów dzieci martwo urodzonych na każdym
etapie ciąży . Początkowo zmiany te objęły wewnętrzne standardy po-
77
szczególnych placówek służby zdrowia, w tym szpitali specjalistycz-
nych . Istotnymi regulacjami na szczeblu centralnym umożliwiającymi
78
76 Por. M. Bronka, K. Gościska-Kmieć, M. Nagórko, J. Zaleska-Skup, Ronić po
ludzku – warunki ronienia w polskich szpitalach oraz postulaty ich zmian, dz. cyt., s. 88;
M. Trąbińska-Haduch, H. Kulczycka, Anioł przy moim łóżku, dz. cyt., s. 179–190;
J. Furgał, Etyczne i kulturowe aspekty pożegnania z dzieckiem, dz. cyt., s. 134–138;
M. Jodłowska-Sowińska, Rola położnej w opiece nad kobietą roniącą, dz. cyt., s. 44–45;
S. Kędziora, H. Kędziora, E. Sibińska, J. Błaszczyk, Postępowanie psychologiczne wobec
pacjentek po utracie ciąży, dz. cyt., s. 62–63.
77 Por. D. Hybel, Dziecko poczęte to nie... śmieć!, „Głos dla Życia” 77: 2005 nr 6,
s. 14–15; K. Zadarko, Koszalińska Inicjatywa Społeczna „Nasze na Zawsze”, w: Od bólu
po stracie do nadziei życia. Pogrzeb dziecka poronionego, dz. cyt., s. 199–204.
78 Por. B. Chazan, Nieudane rodzicielstwo – współczucie dla rodziców, szacunek dla
ciała dziecka, dz. cyt., s. 210, 213–214; tenże, Lekarz wobec poronienia, dz. cyt., s. 137–
138, 141–142; M. Czarnecka, J. Łuczak-Wawrzyniak, A. Bukowska, P. Stecka-Panieńska,
K. Walczyk-Matyja, S. Drzewiecka-Banasik, M. Jaszczak, Wokół standardów opieki psy-
chologicznej świadczonej kobietom w sytuacji straty w okresie prenatalnym w Ginekolo-