Page 273 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 273

skupiali się na wyobrażeniach potencjalnych doświadczeń kontaktów
z dzieckiem, jakie nawiązaliby po jego narodzinach. Nie będą natomiast
mogli pielęgnować bogatych wspomnień przeżyć z komunikacji z nim
w okresie prenatalnym, gdyż nie zbudowali z dzieckiem prenatalnej więzi
rodzicielskiej. Poronienie w kontekście relacji rodzinnych zostanie po-
traktowane jako rodzaj choroby ginekologicznej matki lub zdarzenia po-
łożniczego wymagającego interwencji lekarskiej i hospitalizacji. To, czy
rodzice zdecydują się na pochówek materiału biologicznego uzyskanego
w zabiegu łyżeczkowania lub aspiracji, zależy od progu prenatalnego ży-
cia osobowego, jaki uznają za właściwy, oraz od przypisywanego płodowi
stopnia posiadanej przez niego ontycznej godności osobowej. Nie był on
w pełni osobą, lecz wraz z kolejnymi etapami ciąży zbliżał się do uzyska-
nia tego statusu. Decyzja o pochówku jest zatem warunkowana wartością
nadaną przez rodziców jego prenatalnemu życiu i oceną zaawansowania
płodu w uzyskaniu statusu osoby. Trudno oczekiwać ceremonii pogrze-
bowej. Ciało dziecka uznane jedynie za pozostałości po ciąży nie będzie
składane do rodzinnego grobowca. Nie sposób bowiem sprawować ry-
tuału pogrzebowego dla biologicznego tworu, skoro kultura funeralna
w przekonaniu rodziców dotyczy zmarłych osób, a nie płodów. Założenie,
iż ten biologiczny twór jest potencjalną osobą, może jednak skłonić ro-
dziców do jakiejś formy okazania ciału dziecka szacunku. W większości
przypadków rodzice scedują odpowiedzialność za rozwiązanie problemu
wyskrobin z jamy macicy na pracowników szpitala i odstąpią od ich po-
chowania. Szczątki lub kompletne zwłoki dziecka zostaną przekazane do
utylizacji bądź kremacji zgodnie z praktyką danej placówki szpitalnej.
Wizja pogrzebu i grobu wydaje się rodzicom nieadekwatna do sytuacji
poronienia ciąży (nie dziecka). Rodzice uznający laicko-permisywną
aksjologię za własny system wartości mogą zatem prezentować ambiwa-
lentny stosunek do postawy pietyzmu wobec zwłok dziecka prenatalne-
go. Płód ludzki, niebędący podług tej aksjologii jako żywy osobą, może
nie zostać również jako martwy uznany za ludzkie zwłoki, stąd postulaty
wskazujące na powinność moralną pochowania martwego embrionu sta-
ją się bezprzedmiotowe. Wszelkie materialne ślady obecności płodu są