Page 209 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Niezawiniona utrata dziecka… 209

ciem. Otoczenie po wielokroć wyraża swoistą dążność do jak najszyb-
szego przywrócenia równowagi relacji społecznych, które przez sytuację
straty zostały zachwiane. Stąd wynika skłonność do możliwie szybkiego
„rozprawienia się”, bądź to przez milczenie, bądź aktywny udział, z wy-
darzeniem poronienia, by móc wrócić do normalnej codzienności. Po-
śpiech ten może jednak uczestników tego traumatycznego wydarzenia
wiele kosztować. Postulat podniesienia poziomu wiedzy przyszłych ro-
dziców w zakresie fizjologii niepowodzeń prokreacyjnych, a zwłaszcza
ich etiopatogenezy, bardziej niż szczegółowych informacji czy swoistego
instruktażu właściwego postępowania domaga się pracy nad pogłębie-
niem społecznego zrozumienia istoty specyfiki przyczyn poronienia sa-
moistnego, z wyraźnym podkreśleniem ich rozlicznych uwarunkowań,
wskazaniem pewnego stopnia prawdopodobieństwa nierzadko kumula-
tywnego wpływu wielu czynników na dokonane poronienie, wyklucze-
nia definitywnych rozstrzygnięć i stwierdzeń obciążających winą jaką-
kolwiek osobę. Omówione w niniejszym rozdziale dotychczas rozpozna-
ne przez naukę spektrum potencjalnych faktorów mogących indukować
poronienie samoistne stanowi jedynie zespół czynników ryzyka. Wiedza
ta ma pomóc samym roniącym i ich środowisku pogodzić się ze stratą
dziecka, pomóc w pokornym uznaniu wieloaspektowości doświadcza-
nego dramatu, którego przyczyny z natury samego zjawiska są trudno
poznawalne, a nade wszystko w zachowaniu wiary w swoje szczere in-
tencje przyjęcia z miłością oczekiwanego potomka. Sam fakt niezawi-
nionego przez rodziców poronienia nie może podważyć w nich pozy-
tywnej oceny własnych postaw rodzicielskich. Nawet sytuacje, w których
zostanie dowiedzione, iż to organizm kobiety nie sprostał wymaganiom
ciąży, nie stanowią i nie mogą stanowić kryterium wartościowania przez
samą matkę, a tym bardziej osoby postronne, jakości jej macierzyństwa.
W kontekście powyższych rozważań zasadne wydaje się stwierdzenie, iż
wiedza o specyfice etiopatogenezy poronienia samoistnego jest istotnym
faktorem społecznej percepcji tego niepowodzenia prokreacyjnego i ma
znaczenie postawotwórcze.