Page 212 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie
P. 212

212    Rozdział 3



                nienarodzone dziecko  oczyma  zinterioryzowanych wartości kulturo-
                wych, moralnych i religijnych. Aprobowana przez nich aksjologia zawa-
                ży na tym, czy zechcą w ludzkim embrionie i płodzie rozpoznać wła-
                sne dziecko i podjąć trud jego prenatalnego wychowania. Wydarzeniem
                krytycznym dla wszystkich relacji społecznych, w których dziecko przed
                narodzeniem uczestniczy, jest poronienie samoistne. System rodziny
                i środowisko życia roniących muszą się zmierzyć z prenatalną śmiercią
                dziecka, określić społeczny status rodziców doświadczających po stracie
                procesu żałoby i odnieść się do moralnej powinności pochowania zwłok
                zmarłego.  Społeczna  akceptacja  bądź  kontestacja  personalistycznego
                statusu osobowego embrionu i płodu określa całe wydarzenie poronie-
                nia  samoistnego  i  pogrzebu  dziecka  prenatalnego  oraz  jakość kultury
                ronienia w danej społeczności. Jeżeli uczyniono nienarodzone dziecko
                członkiem wspólnoty rodzinnej i szerszej społeczności, wprowadzono je
                w sieć relacji społecznych, to w sytuacji jego prenatalnej śmierci relacje
                te staną się dla osieroconych rodziców drogą otrzymania pozytywnego
                i konstruktywnego wsparcia społecznego, a ciało dziecka zostanie pocho-
                wane zgodnie z rytuałem pogrzebowym przynależnym osobie ludzkiej.
                Negacja tożsamości osobowej dziecka prenatalnego w systemie rodzin-
                nym i społecznym sprowadzi jego osobowe istnienie wyłącznie do po-
                ziomu życia biologicznego. Dla rodziny i społeczeństwa pozostanie ono
                anonimowe tak za życia, jak i po śmierci. Znajdzie to swoje przełożenie
                w postawach personelu medycznego, szpitalnych standardach postępo-
                wania z pacjentką roniącą ciążę, promulgowanych przepisach prawa re-
                gulujących pochówek zwłok dzieci martwo urodzonych, ustosunkowa-
                niu się środowiska roniących, w tym także członków wspólnoty religijnej,
                do kwestii pogrzebu osoby ludzkiej zmarłej przed narodzeniem, a nade
                wszystko w postawach rodzicielskich samych rodziców. Pogrzeb dziecka
                poronionego jest bowiem kryterium weryfikującym w praktyce życia po-
                dzielany przez roniących światopogląd i związany z nim system wartości.
   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216   217