Page 213 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Poronienie samoistne i pogrzeb dziecka poronionego… 213

1. Więź prenatalna jako główny wyznacznik postaw rodziców
*
wobec poronienia, zmarłego dziecka i jego pogrzebu
Poczęcie dziecka i okres ciąży należy uznać za fenomen nie tylko na
płaszczyźnie biologicznej, ale również społeczno-kulturowej. Stan cią-
ży i związana z nim tożsamość kobiety i mężczyzny, będących w proce-
sie prokreacji, podlegają kontroli wzorców społecznych i kulturowych.
Normy te określają trajektorię właściwego postępowania ciężarnej, ojca
dziecka oraz innych osób z ich otoczenia, egzekwują przyjęcie adekwat-
nych postaw, wyznaczają spektrum zachowań społecznie pożądanych,
a ściśle determinujących sposób przeżywania okresu ciąży przez samych
rodziców. Przykładem modelowania zachowań rodzicielskich przez obo-
wiązujące obecnie kanony nakazów kulturowych jest zjawisko daleko idą-
cej medykalizacji ciąży. Systematyczne korzystanie przez ciężarną matkę
z opieki medycznej jest nie tylko pozytywnie oceniane, ale postrzegane
jako absolutna konieczność i uznawane za przejaw odpowiedzialności
i osobowej dojrzałości. Odstąpienie od regularnych wizyt u ginekologa
i posiadania osobistego lekarza prowadzącego ciążę najlepiej w ramach
prywatnej praktyki medycznej, rezygnacja z diagnostyki prenatalnej i cy-
klicznej kontroli rozwoju i stanu płodu spotykają się z dezaprobatą i są
traktowane jako zaniedbanie .
1
* Jednym z pierwszych i najwybitniejszych polskich badawczy pedagogiki i psycho-
logii prenatalnej jest prof. Dorota Kornas-Biela, kierownik Katedry Psychopedagogi-
ki w Instytucie Pedagogiki KUL. Autor pracy czerpał inspiracje i treści merytorycz-
ne dotyczące więzi prenatalnej i wychowania prenatalnego przede wszystkim z licznie
cytowanych w niniejszym opracowaniu, pionierskich w polskiej literaturze naukowej
publikacji prof. Kornas-Bieli. Stanowią one jedno z najważniejszych źródeł dla pierw-
szego paragrafu poniższego rozdziału. Autor był uczestnikiem znakomitych wykładów
prof. Kornas-Bieli z psychopedagogiki prenatalnej, prowadzonych na Wydziale Teologii
KUL. W tym miejscu pragnie złożyć wyrazy wdzięczności prof. Dorocie Kornas-Bieli
za otwarcie na szerokie horyzonty badawcze pedagogiki prenatalnej oraz wyjątkową
formację etyczną i pedagogiczną, jaką otrzymał podczas wykładów.
1 Por. J. Łuczak-Wawrzyniak, Psychospołeczne aspekty ciąży, w: Położnictwo, t. 1 Fi-
zjologia ciąży, dz. cyt., s. 221, 223; D. Kornas-Biela, Pedagogika prenatalna. Nowy obszar
nauk o wychowaniu, Lublin: Wydawnictwo KUL, 2009, s. 21–22, 37; taż, Afirmacja życia
w kontekście jego zagrożeń po niepomyślnej diagnozie prenatalnej, w: Życie i śmierć. Wy-
zwania działalności charytatywnej, dz. cyt., s. 173–178; M. Keirse, B. Spitz, A. Vander-
meulen, Jak sobie radzić z poronieniem, dz. cyt., s. 11–13.