Page 205 - Rozpoznaj swoje dziecko we mnie… Rzecz o poronieniu samoistnym dziecka i jego pogrzebie

Niezawiniona utrata dziecka… 205

Przy takich zaniedbaniach instytucjonalnych i wychowawczych ro-
dzice najczęściej uzyskują wiedzę o przyczynach i przebiegu poronień
samoistnych post factum, wraz z kolejnymi stratami ciąż. Uczą się na
własnym, życiowym doświadczeniu. Potwierdzają to świadectwa rodzi-
ców zamieszczane na forach internetowych i w publikacjach książko-
wych. Wartości dydaktycznej świadectw roniących nie można przecenić,
dlatego niezbędne jest w tym miejscu przytoczenie choćby niektórych.
Zdobywaniu informacji o etiopatogenezie poronień samoistnych po
stracie własnego dziecka często towarzyszy długi proces oczyszczania się
z bezpodstawnych samooskarżeń. Katarzyna Kolska w reportażu Jak pani
może mówić o dziecku zawarła historię Joanny i Tomasza:

Joanna dokładnie pamięta ten dzień. Była zima, jechała pociągiem.
Przyglądała się siedzącym w przedziale pasażerom i myślała sobie:
jadę tu z wami, a wy nie wiecie, że ja nie jestem sama, że w moim
brzuchu siedzi sobie od kilku tygodni maleńki człowiek. Była taka
dumna i szczęśliwa – będzie mamą. Tę podróż długo potem wspomi-
nała i wyrzucała sobie: gdybym nie pojechała na delegację, gdybym
odmówiła, gdybym się nie zdecydowała na pociąg, tylko na samo-
chód, gdybym się cieplej ubrała, gdybym poszła na zwolnienie lekar-
skie, gdybym, gdybym, gdybym… .
428
Izabela Barton-Smoczyńska, psychoterapeuta, tak kreśli charaktery-
stykę matek po stracie:

Kobiety doszukują się różnych przyczyn zgonu dziecka. Nawet te
skrajnie obiektywne przyczyny śmierci zaistniały, w subiektywnym
odczuciu kobiet, za ich przyzwoleniem: zgodziły się na uciążliwą pra-
cę (czyli nie potrafiły odmówić), mogły domyślać się, że są w ciąży,
i nie wziąć leków, mogły nie pójść na egzamin, aby się nie dener-
wować itp. Najczęściej kobiety widzą w sobie winowajczynię – to
przecież one „odrzuciły” dziecko, poszukują motywów odrzucenia
w reakcjach organizmu czy też psychiki […] Sposób interpretacji
zdarzenia poronienia dokonywany przez kobiety oparty jest głównie
na strategii odnajdywania w sobie źródeł poronienia czy też wskazy-

428 Tamże, s. 7.